View this email in your browser

HUIS VAN VREDE NIEUWSBRIEF

En Hij ging verder en zag Levi, de zoon van Alfeüs, in het tolhuis zitten en zei tegen hem: Volg Mij! En hij stond op en volgde Hem. Markus 2:14

Alle corona maatregelen zijn inmiddels vervallen en ook de activiteiten zoals die er voor de coronacrisis waren zijn weer opgestart.
Iedere zondag wordt het woord van God verkondigd in het Arabisch, Perzisch, Engels en Nederlands.
Daar zijn we dankbaar voor!

Er zijn weer veel activiteiten; wekelijkse Bijbelstudies in Goes, Middelburg en online , tweewekelijkse vrouwengroepen, maandelijkse maaltijd, pastorale bezoeken, vertaalwerk etc. 

Ook de chauffeurs rijden weer iedere week om de bezoekers op te halen en terug te brengen o.a. uit de asielzoekerscentra in Vlissingen, Middelburg en Goes.

In deze nieuwsbrief kunt u het indrukkwekkende levensverhaal van een bezoeker lezen. Ook vind je er foto's van diverse activiteiten en de gebeds- en dankpunten.

Bidden jullie mee?

Iedere laatste zondag van de maand is er een maaltijd voor alle bezoekers in het gebouw van het Leger des Heils.
Deze maaltijden worden goed bezocht en er is veel gezelligheid!

Het verhaal van een asielzoeker..

Hieronder het getuigenis van iemand uit Iran.
Vanwege de persoonlijke situatie en de veiligheid zonder persoonlijke gegevens.


Blij, dat was ik, toen we aankwamen op Schiphol. Eindelijk vrij; lang geworsteld en geen veilige manier kunnen vinden om te ontsnappen uit Iran en aan de druk die het leven daar op je legt. En nu vrij. Vrij om als een fatsoenlijk moslim in een vrij land te kunnen leven.

Moeilijkheden vanwege de godsdienst had ik niet in Iran: ik was moslim. De problemen hadden te maken met de politiek en de manier van denken in Iran. Want in Iran moet je niet alleen moslim zijn, maar ook precies volgens de lijnen van het regime denken.
Als je geen moslim bent, heb je een dubbel probleem: een probleem met de overheid, en een probleem met de mensen in je omgeving: je familie, buren, collega’s, op de markt, in de winkel enz.





Als je alleen een afwijkend politiek standpunt hebt, dan zijn er geen problemen met je familie, en met de mensen in je omgeving, maar je hebt wel problemen met de overheid.
In de politiek telt alleen de Islamitische Republiek Iran, die heeft te allen tijde gelijk. Er is wel een enigszins hervormings-gezinde politieke partij, maar die wordt heel erg tegengewerkt. Als je op die partij stemt, zegt het systeem: je bent voor het Westen, dus een vijand.
Armoede, ziekte, droogte, wat voor probleem er ook is, het kan nooit te maken hebben met de religie, want die is puur, goed, rein, zuiver.

Om Iran wat beter te kunnen begrijpen, moet je vooral letten op de leeftijd van de mensen.
De jonge generatie (van na 1990) heeft het altijd moeilijk gehad. Via internet zijn zij op de hoogte van de omstandigheden in andere landen. En ze merken, dat er in Iran geen vrijheid is, je kunt alleen studeren als je geld hebt, je vindt geen werk, en economisch gaat het elk jaar minder. Men pleegt geen openlijk verzet, maar zet zich welbewust af tegen de maatschappij: in drugsgebruik, misdaad, etc. Ze weten dat het slecht is wat ze doen, maar doen het toch. De manier waarop verschilt nogal van streek tot streek en van stad tot stad.

De oudere generatie (van voor 1980), mijn ouders dus, zijn mensen die voor en tijdens de revolutie van ‘79 de straat op zijn gegaan. Ze waren tégen de sjah en vóór Khomeiny. (De revolutie werd gesteund door mensen van heel verschillende achtergrond: behalve vrome moslims ook communisten, middenstanders, werklieden, opstandelingen... Destijds beloofde Khomeiny hun, dat ze na de overwinning inspraak zouden krijgen bij de nieuwe regering).
Deze generatie is in tweeën gedeeld:
•    Eén groep zegt: alles wat we hebben gedaan was fout, de mollah’s* hebben ons voorgelogen. Mensen die in de oorlog (Irak-Iran, van 1980 – 1988) geleden hebben (invalide geworden door de oorlog, getraumatiseerd, familieleden verloren) horen vaak bij deze groep. Deze groep wordt groter. De overheid volgt deze mensen nauwkeurig: er worden dossiers aangelegd, en mensen verdwijnen heel gemakkelijk naar de gevangenis.
•    De andere groep staat achter het regime. Zij hebben een goede baan, en ze worden gesteund door de overheid. Soms zijn ze zelf mollah, of ze werken bij de Revolutionaire Garde en daarmee verwante organisaties. Als het economisch slechter gaat, kunnen deze mensen van gedachten veranderen.

De generatie van de jaren ‘80. Deze mensen zijn geboren in de jaren van de oorlog. In Iran wordt dit de ‘gedupeerde generatie’ genoemd. Zij hebben het oude niet meegemaakt, en zijn niet jong genoeg voor de ontwikkelingen van de moderne tijd.
In hun tijd groeide de bevolking heel erg snel: van plm. 30 miljoen in 1980 naar 60 miljoen in 1990. Scholen waren overvol. Op de basisscholen werd er in 3 ploegen les gegeven. Op de middelbare scholen was er lang niet voor iedereen plaats, en in het hoger onderwijs waren maar heel weinig plaatsen beschikbaar. Om toegelaten te worden en om later werk te vinden had je vaak een ‘kruiwagen’ nodig.
Zelf kom ik uit deze periode.

Ik had een goede betrekking. Maar moest wel voortdurend voorzichtig zijn. Er gebeurden dingen die niet volgens de regels waren, maar waar je maar beter je mond over kon houden, omdat er invloedrijke figuren bij betrokken waren. Sommige mensen maakten dure dienstreizen, waar ze niet voor in aanmerking kwamen en kregen bovendien extra vergoedingen.
Misschien heb ik teveel wantrouwen laten blijken. In elk geval gebeurden er in mijn omgeving vreemde dingen: een aanrijding (volledig uit het niets), bedekte bedreigingen tegen gezinsleden. Het was voor ons niet meer veilig.
Toen zich een kans aandiende om naar Oost-Europa te reizen, met mijn gezin, heb ik die kans aangegrepen, en zijn we doorgereisd naar Nederland. Nederland is een internationaal georiënteerd land, en er wordt veel Engels gesproken. Daarom leek ons dat een goede keus.

Mensen die hebben meegedaan met de revolutie zullen de schuld voor de huidige misère nooit bij de Islam leggen. Dat was ook mijn positie toen ik in Nederland kwam: Zodra ik op het vliegveld stond, dacht ik: Nu ben ik vrij, hier kan ik rustig wonen en moslim blijven.
Aanvankelijk verliep de toelatingsprocedure voorspoedig. Al na een week of twee, zaten we in het AZC. Ik bezocht verschillende moskeeën, maar werd, tegen mijn verwachting in, niet echt gastvrij onthaald. Op een zeker moment werd er aan de deur geklopt: of ik meeging voor Nederlandse les. Later vroeg iemand of ze met me in de Bijbel mochten lezen. En daarna kwamen er trouw elke week mensen om te praten over Jezus. Die mensen vroegen ons ook mee naar internationale kerkdiensten.
Ik had veel kritische vragen. De antwoorden die ik kreeg bevredigden me niet altijd. Maar eens in de 14 dagen kwam er een Nederlandse vrouw die wat Engels kende. Haar antwoorden kon ik beter begrijpen. Hoe kun je nu zeggen, dat Jezus God is, of de Zoon van God? Dat is voor een moslim niet acceptabel. Jezus is een profeet, maar God….? Zij legde uit, dat de relatie tussen God en de mens verbroken was en alleen hersteld kon worden door een heilig Iemand. Dat kon ik begrijpen.
    Volgens de sjia, de in Iran heersende stroming van de Islam, zijn er 14 mensen zonder zonde: Mohammed, zijn dochter Fatima, en de 12 imams*. Zij zijn Gods plaatsbekleders op aarde en moeten daarom volledig rein zijn, zonder zelfs maar de kleinste zonde. Ook als kind mogen ze geen enkele zonde gedaan hebben. Daar had ik mijn twijfel bij: de eerste de beste nacht nadat haar vader, haar broer en haar man in een veldslag gedood zijn, trouwt Mohammed de hele mooie 17-jarige weduwe.
En als een imam zonder zonde moet zijn, dan moeten zijn vader en zijn moeder dat toch ook wel zijn, anders kan dat nooit.
In Iran kun je niets vinden over onduidelijkheden of strijdpunten in de Islam, bijv. over het ontstaan van de koran. Maar in Nederland kon ik daar wel van alles over uitzoeken. Gaandeweg ging ik twijfelen en raakte ik ervan overtuigd, dat de Islam niet is wat ze claimt te zijn.

Ondertussen liep het met onze procedure niet goed. We kregen de ene afwijzing na de andere.
Na een maand of zeven kwam ik op het punt, dat ik zei: volgende week, op mijn verjaardag, ga ik zeggen, dat ik christen word. Ik was nog niet helemaal, maar wel voor 90% zeker van mijn zaak. De avond vóór mijn verjaardag was heel geslaagd. (In Iran is het gebruikelijk, de verjaardag te vieren op de avond voorafgaand aan de eigenlijke verjaardag.)
De volgende ochtend om 6 uur werd ik wakker van gebonk op de deur. Daar stonden een stuk of tien politiemannen en een tolk. ‘We hebben je meegedeeld dat je je kamer gisteravond voor 7 uur had moeten ontruimen. Dat heb je niet gedaan, nu moet je mee.’ Ik zei: ‘Dat heeft helemaal niemand meegedeeld, laat me tenminste mijn advocaat bellen’. Het antwoord van de politie was: ‘Je belt later maar, nu gaan jullie mee.’ En zo werden we naar het kamp in Zeist gebracht.
Daar heb ik gebeld, maar niemand kon ons helpen. Dit is het eind van ons verblijf in Nederland, dat was mijn gedachte. Vanwege het verdrag van Dublin, moesten we terug naar Oost-Europa.
In het kamp ging ik naar een kerkdienst. Na de dienst raakte ik in gesprek met een vrouw. Zij gaf mij het nummer van een Iraanse dominee. Ik heb hem gebeld en de volgende dag kwam hij op bezoek. Hij zei: ‘Niemand kan jullie helpen, je moet terug. Ik zal voor je bidden.’
Op zijn vraag of ik al gedoopt was, antwoordde ik, dat ik nog vragen had.
Toen legde hij van het begin af alles uit. De wetten van God komen van Mozes, dat was het eerste Testament. Er is een oplossing nodig om zonde te vergeven. Daarom heeft God een Nieuw Testament gegeven.
Hij liet een vel papier zien, en scheurde er een klein stukje af. Als dat grote papier God is, dan is Jezus dat kleine stukje; zo kun je begrijpen, dat Jezus wel God is, maar niet de Vader. De dominee zei er bij, dat het misschien niet zo’n goed voorbeeld was, maar er was geen tijd om het beter uit te leggen. En voor mij was het op dat moment voldoende.
Waarom noemen we Hem dan Zoon van God? Hij zegt Zelf: Hij is Mijn Vader. Hij heeft geen aardse vader, Hij was niet getrouwd en heeft geen kinderen.
Op dat moment begreep ik, dat alleen Hij de enige mens is die zonder zonde kan zijn.
Toen vroeg de dominee: ‘Heb je nog meer vragen?’, ‘Nee.’ ‘Ben jij klaar om gedoopt te worden?’
‘Vraag dan maar aan de politie om water.’ Toen heeft hij ons gedoopt.
De volgende dag hadden we een afspraak met een psychologe. Dat is om te kijken, of je niet al te veel problemen zult veroorzaken tijdens je uitzetting. Ze vroeg of alles goed met ons ging. Ik heb geantwoord: ‘Ik ben zo blij, ik heb het gevoel, dat ik zweef’.

Misschien was dat Gods plan om ons beter te leren geloven. Soms geeft God je iets zo maar, en vind je het moeilijk om dat te accepteren.
Levi kreeg maar één vraag: Kom je? Dat was gemakkelijk. Ik heb ook kansen genoeg gehad om Jezus aan te nemen, maar blijkbaar was het voor mij nodig om in een moeilijke situatie terecht te komen, blijkbaar moest ik in kamp Zeist terechtkomen, om vrij te worden.


* In het – sjiitische – Iran heet een islamitische geestelijke een mollah (of; mullah). Een imam is een opvolger van de profeet Mohammed als plaatsbekleder van God op aarde. De laatste, de twaalfde, is op geheimzinnige wijze verdwenen. Men verwacht zijn terugkomst.

Oproep!

Voor het vervoer van bezoekers naar de diensten zijn we opzoek naar chauffeurs die op zondag regelmatig willen rijden.
Hoe meer auto's - hoe meer bezoekers..
Geïnteresseerd? Reageer dan op deze mail.
De wekelijkse taallessen worden goed bezocht!

Dankpunten:

  • Haider die een verblijfvergunning heeft gekregen!
  • De maaltijden die nu iedere maand gehouden wordt en goed bezocht worden
  • De vrouwengroep die iedere 2 weken samen komt
  • De taallessen en Bijbelstudies die wekelijks georganiseerd worden
  • De mensen die het vervoer regelen
Iedere twee weken een vrouwenochtend!

Gebedspunten:

  • De psychische problemen waar veel asielzoekers mee worstelen, door de taalbarrière en de cultuur waarin ze opgegroeid zijn vinden ze het vaak lastig om hulp te zoeken / te accepteren 
  • Voor de spanningen die er in gezinnen zijn als een gedeelte van een moslimgezin christen wordt.
  • Dat nieuwe mensen de diensten gaan bezoeken en Jezus vinden!

Wilt u dit belangrijke werk onder onze vluchtelingen steunen?
Denk aan het Huis van Vrede in uw voorbede!
 
Dank voor de giften die we van u mochten ontvangen!
Zou u ons met uw gift willen steunen?


Pioniersplek Huis van Vrede
NL52RABO0373710437

ANBI status wordt ontleend van de diaconie van de hervormde gemeente Goes, voor meer informatie zie:
http://www.hervormdgoes.nl/onze-gemeente/anbi/


 Volg ons op Facebook en YouTube of bezoek onze website.

Wilt u ook deze nieuwsbrief ontvangen? 
Geeft dit dan door via info@huisvanvrede.nl

Hartelijke groet, het pioniersteam: Sarmad, Azhar, Piet, Ria, Leon, Adri en Arjan

Facebook
YouTube
Website
Copyright © 2022 Huis van Vrede, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp
view this email in your browser